Bir canavarın ardından.

Çoçukluğum da yatmadan önce hep yatağın altını, dolabın için kontrol ederdim gece bana saldırmasından korktuğum şeyler orda olup olmadığın. Hiç bir zaman bulamadım tehlikeli bişey. Ama hiç birimizin aklına gelmemişti garaja bakmak. Halbuki orda yaşıyordu canavar yıllar boyunca ordaydı herşeyle beraber. Annemlerin eve ilk gelişini, yıllar önce beni ilk kez hastehaneden alıp eve getirilişimi bile izlemişti. Yıllarca bizimle yaşadı zararsızdı ama biz onu tanıyamadık hiç belkide tanımak istemedik. Bir nedeni vardı garaja girmeyişimizin belkide alışkanlıktan başka. Şimdi ailemizin bir üyesiydi o bizim hiç bilmediğimiz. Gitti şimdi o, artık onu tanımak için elimde olan tek şey geride bıraktığı günceleri. Herşeyden, herkesten bahsettiği izlediklerini, gördüklerini, yaşadıklarını yazdığı. Güncelerdekileri okudukça tanıdım canavarı keşke daha önce tanısaydım. Farkına varabilseydim orda olduğunu. O zaman yalnızlık çekmezdi garajın karanlığında.