Yabancı bir tanıdık.

Günceleri ilk bulduğumda okuyup okumamak hakkında şüpheye düşmüştüm. Fakat onu tanıma isteği, bilme dürtüsü daha ağır bastı çok yanlış bişey belki ama okumaya başladım günceleri. Numaralandırılmış beş günce bir hayatı ne kadar anlatmaya yeter bilmiyorum yinede ben evimizin sakini hakkında çok şey öğrendim. Kara kaplı güncelerin her sayfasını çok ilgi çekici bir roman okur gibi eskitiyorum gözlerimle her küçük detayı işlemeye çalışıyorum beynime. İlk zmanlar anlamakta güçlük çekiyordum fakat şimdi fenerimle karanlık garajda okuyorum. O tüy ürpertici ve değişik biçimde hoşuma giden sanki o andayım hissiyle. Herşey çok tanıdık. Fantastik kurgulardaki gibi "büyülü günceyi okuyan çocuk anıların içinde kaybolur." Garajdaki ansiklopedilerden çok şey öğrenmiş belliki ama geri kalanını hayal gücüyle yaratmış. Belkide hiç görmediği bir dünyayı. Bir kaç çizimde var güncede bazı sayfalarda olan duyduğu okuduğu şeylerle yarattığı. Onun gözleriyle bakmak tamamen farklı duygular düşünceler tanımak çok mükemmel bir haz.

Bir canavarın ardından.

Çoçukluğum da yatmadan önce hep yatağın altını, dolabın için kontrol ederdim gece bana saldırmasından korktuğum şeyler orda olup olmadığın. Hiç bir zaman bulamadım tehlikeli bişey. Ama hiç birimizin aklına gelmemişti garaja bakmak. Halbuki orda yaşıyordu canavar yıllar boyunca ordaydı herşeyle beraber. Annemlerin eve ilk gelişini, yıllar önce beni ilk kez hastehaneden alıp eve getirilişimi bile izlemişti. Yıllarca bizimle yaşadı zararsızdı ama biz onu tanıyamadık hiç belkide tanımak istemedik. Bir nedeni vardı garaja girmeyişimizin belkide alışkanlıktan başka. Şimdi ailemizin bir üyesiydi o bizim hiç bilmediğimiz. Gitti şimdi o, artık onu tanımak için elimde olan tek şey geride bıraktığı günceleri. Herşeyden, herkesten bahsettiği izlediklerini, gördüklerini, yaşadıklarını yazdığı. Güncelerdekileri okudukça tanıdım canavarı keşke daha önce tanısaydım. Farkına varabilseydim orda olduğunu. O zaman yalnızlık çekmezdi garajın karanlığında.